Με αφορμή το νεοαποκτηθέν πόθο ενός φίλου, αλλά και την ανάγκη διαλεύκανσης ενός τόσο καυτού θέματος… ιδού το τρίπτυχο της σούζας.

Προτού αναφέρουμε το οτιδήποτε να ξεκαθαρίσουμε κάτι… Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι για σηκώσεις μια μοτοσυκλέτα. Κάθε ταχύτητα και κάθε στιλ σούζας απαιτούν διαφορετική τεχνική. Στόχος μας όμως δεν είναι το να αναλύσουμε το κάθε πιθανό συνδυασμό, αλλά να θέσουμε τις κατάλληλες βάσεις… τα υπόλοιπα, θα τα βρείτε μόνοι σας.

Οι μεταβλητές που επηρεάζουν τη σούζα και τον έλεγχο της, είναι αναρίθμητες. Μη περιμένετε να μάθετε ένα τρόπο και να μπορέσετε να τον μεταφέρετε αυτούσιο σε κάθε μοτοσυκλέτα που θα οδηγήσετε. Αυτή είναι και η τέχνη της σούζας… η συνεχώς μεταβαλλόμενη πρόκληση της μανούβρας αυτής.

Θα προσέξατε ότι χρησιμοποιείται ο όρος μανούβρα και όχι stunt (ελληνιστί: ακροβατικό κατόρθωμα). Ο όρος stunt υποννοεί ότι φλερτάρεις με τα όρια και ο κίνδυνος της αποτυχίας καραδοκεί συνεχώς. Μόλις αναπτυχθεί η δέουσα μαεστρία, ο χαρακτηρισμός stunt θα πρέπει να πάψει να χρησιμοποιείται μιας και η σούζα δεν θα έχει καμία απολύτως διαφορά από τους ελιγμούς μέσα στη κίνηση.

Υφάκι και στιλ για μια καλύτερη αρχή
Είναι όμορφο το να είσαι εσύ αυτός που κρατά τον μπροστινό τροχό στον αέρα περισσότερο από όλους στη παρέα. Έρχεται όμως ένα σημείο που η απόσταση δεν έχει σημασία. Μόλις σπάσεις το φράγμα του χιλιομέτρου ξανά και ξανά και ξανά και ξανά… η απόσταση χάνει τη σημασία της και ουσιαστικά μπορείς να συνεχίσεις για πάντα. Ίσως χρειαστεί να μάθεις να στρίβεις στον αέρα αλλά δεν είναι και τόσο δύσκολο.

Μέχρι να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο όμως, υπάρχουν τρόποι για να κάνεις το κόσμο να νομίζει ότι όντως μπορείς. Ο πιο εύκολος, ανέξοδος, γρήγορος αλλά και κοινός τρόπος είναι τα ψέματα. Αυτό το αντιπροτείνω πάντως γιατί και σούζες δε θα μάθεις να κάνεις και θα σε πάρουν με τα γιαούρτια μόλις το καταλάβουν. Ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος είναι το στυλ. Δε μιλάμε για φαντεζί δερμάτινα και replica κρανάκια… αλλά για στιλάτες σούζες.

Πολλοί προτιμούν τις όρθιες σούζες (stand-up wheelies) οι οποίες ή θα είναι απίστευτες ή απαράδεκτες και το πρόβλημα έγκειται στο ότι οι περισσότεροι προσπαθούν να καλύψουν τη μέγιστη δυνατή απόσταση.
Ξέχνα τις αποστάσεις, αυτές θα έρθουν σταδιακά και πρέπει να είσαι υπομονετικός γιατί αλλιώς θα τεστάρεις την αντοχή του μπουφάν και θα κλαις υποπλαίσιο και πλαστικά.
Οι καουμπόικες stand-up wheelies που κυριαρχούν σε περιοδικά και δρόμους είναι επιεικώς απαράδεκτες μιας και βροντοφωνάζουν έλλειψη εμπιστοσύνης. Στάσου ψηλά και αγέρωχα να μπορεί ο κόσμος να σε δει. Ίσιωσε τα πόδια και γείρε προς τα πίσω. Στρίψε λιγάκι το μπροστινό και βγες λίγο προς τα έξω. Σε αυτά πρέπει να επισημάνεις τη προσοχή σου γιατί αν φαίνεσαι εντυπωσιακός τότε όλοι νομίζουν ότι είσαι και καλός!

Το ίδιο ισχύει και για τις κανονικές - καθιστές σούζες. Στρίψε το μπροστινό και βγες στο πλάι. Έτσι δημιουργείται η εντύπωση ότι ο μπροστινός τροχός είναι πολύ πιο ψηλά από ότι πραγματικά είναι, και ότι έχεις τη προσοχή σου αλλού και είσαι τρομερά άνετος πάνω στη σούζα σου.

Τώρα που θέσαμε τις βάσεις και τις αρχές μας και μπήκαμε στη πρίζα να επιδωθούμε σε επανειλημμένες ανορθώσεις του εμπρόσθιου τροχού χάριν επιδείξεως… πάμε να δούμε τα πώς και τα γιατί και σίγουρα θα εκπλαγείς.

Σημείωση: το τρίπτυχο της σούζας είναι βασισμένο στα λεγόμενα του Big Dave στο SuperBike Αυγούστου 2002.

*** Big Dave = Dave Sonsky: ιδρυτικό μέλος του FTP (Fuck the Police) και των StarBoyz,  www.starboyz.com

it’s all about throttle control, my friends (Dave Sonsky)[/b][/size]

Τα πάντα εξαρτώνται από το σωστό έλεγχο του γκαζιού. Αυτός είναι ο σημαντικότερος παράγοντας για γλυκές και ελεγχόμενες σούζες.

Τα απότομα ανοίγματα-κλεισίματα του γκαζιού και το κυνήγι των στροφών (rpm) είναι η πιο συνηθισμένη “τεχνική” για αυτούς που ήδη μπορούν και σηκώνουν το μπροστινό. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, από τη στιγμή δηλαδή που ακόμη το μπροστινό πατά γερά στην άσφαλτο.

Οι ικανότητες αλλά και η καμπύλη εκμάθησης διαφέρουν από αναβάτη σε αναβάτη και θεωρείται δεδομένο ότι υπάρχει η σχετική άνεση πάνω στη μοτοσυκλέτα. Αν ακόμη δυσκολεύεσαι στη κίνηση μέσα στη πόλη και η τυπική αναστροφή φαντάζει βουνό… ας σοβαρευτούμε και ας κόψουμε τις βιασύνες γιατί υπάρχουν άλλες προτεραιότητες.

Τα Πρώτα Σκιρτήματα
Η έντονη επιτάχυνση είναι ο ευκολότερος τρόπος για να εξοικειωθείς με την αίσθηση που αφήνει το μπροστινό όταν ελαφραίνει. Κανείς δεν έμαθε να πετά το μπροστινό στον αέρα χωρίς να περάσει από αυτό το στάδιο. Σε μικρότερες μοτοσυκλέτες -600, 750 και τα σχετικά- το απότομο άνοιγμα του γκαζιού μέχρι το στοπ (τέρμα) είναι απαραίτητο. Προσοχή όμως εάν είστε με τίποτε Blade, GSX-R 1000, R1 και RSV-Mille. Τα κτηνάρια αυτά θα σας τραβήξουν τέτοιο καπάκι που θα είναι όλο δικό σας και θα κάνετε χρόνια να το ξεχάσετε (…και ξεπληρώσετε).

Από εντελώς σταματημένος ρολάρεις απαλά και ήρεμα τη μοτοσυκλέτα μέχρι τα 10 - 15km.. και απλά ανοίγεις το γκάζι σα να σε κυνηγά ο χάρος να σου πάρει το κεφάλι! Όμως δε κοιτάς το Χαρούλι στους καθρέφτες αλλά το στροφόμετρο, και όπως οι στροφές ανεβαίνουν έτσι και ο μπροστινός τροχός θα πάρει την ανιούσα.

Στις μικρότερες μοτοσυκλέτες το σήκωμα θα αρχίσει κάπου πλησιάζοντας τα κόκκινα, και θα φτάσει καμιά 15άρα πόντους πάνω από το έδαφος.
Ο κόφτης είναι εκεί για ένα λόγο και ήρθε η ώρα να κάνει τη δουλειά του, μην τον φοβάσαι, μη τον λυπάσαι και χτύπησέ τον άφοβα (τον κόφτη ε!). Η δραστική παρέμβασή του θα κατεβάσει το μπροστινό και μη φοβάσαι, το μοτέρ δε παθαίνει τίποτα!

Εάν είσαι με κάποιο από τα προαναφερθέντα κτηνάρια τώρα πρέπει να είσαι ήδη ανάσκελα και να θαυμάζεις το γυαλιστερό σου καμάρι καθώς μετατρέπεται σε άχρηστα ανταλλακτικά. Αυτό συμβαίνει όταν έχεις γκάζια… ο μπροστινός σηκώνεται ευκολότερα και δεν χρειάζεται να λυσσάς το μοτέρ.
Και εδώ ερχόμαστε στο σωστό έλεγχο του γκαζιού.

Τον πρώτο καιρό, η αντίδραση στο ελάφρωμα του μπροστινού θα είναι πάντα η ίδια. Το κλείσιμο του γκαζιού για να κατέβει ο τροχός είναι η φυσική αντίδραση. Το βασικότερο είναι να μην απογοητευόμαστε και να ακολουθούμε τη χρυσή συμβουλή. Εξάσκηση!

Νιώσε άνετα με αυτή τη νέα αίσθηση και απολαύσε τη όσο κρατάει, τέτοια έκρηξη αδρεναλίνης δε βρίσκεται εύκολα και δε πρόκειται να μείνει για πολύ. Το καλό είναι ότι η αίσθηση αυτή θα σε κρατήσει αφοσιωμένο και συγκεντρωμένο, δύο πολύ σημαντικά στοιχεία. Θα χρειαστεί λίγος καιρός αλλά αξίζει να μείνεις σε αυτή τη τεχνική μέχρι να αναπτύξεις τη δέουσα άνεση με τη μετέωρη αυτή αίσθηση του μπροστινού.
Τα λίγα εκατοστά φαντάζουν σα μέτρα στην αρχή και ένας πολύ εύκολος τρόπος για να καταλάβεις που βρίσκεσαι είναι να χώσεις κανά φιλαράκι να βιντεοσκοπήσει τις προσπάθειες. Δε θέλω όμως με το που θα βγεί η κάμερα να τσιτώσεις και να αρχίσεις τις υπερπροσπάθειες και τις ταρζανιές γιατί θα τα φας τα μούτρα σου…. ok?

Παρακολουθώντας το video από την άνεση του καναπέ, θα συνειδητοποιήσεις ότι ο μπροστινός τροχός είναι πολύ χαμηλότερα από ότι αρχικά νομίζες και δε διατρέχεις κανένα κίνδυνο, άσχετα αν ένιωθες ότι φλέρταρες με τα όρια…
Συμβουλή, φροντίσε η μαμά να είναι στη θεία Τασία για μπιρίμπα γιατί έτσι και δει τα κατορθώματα του-της χαϊδεμένου-ης της.. δε σε ξέρω, δε σε είδα…
Σταματάει το διάβασμα εδώ και πάμε για συνεχή εξάσκηση για μια εβδομάδα!

Το Μετέωρο Βήμα Του Μπροστινού
Τώρα ήρθε η ώρα να μάθεις πώς να ‘κουβαλάς’ το μπροστινό τροχό σωστά στον αέρα. Μέχρι τώρα, ο τροχός σηκωνόταν αλλά επέστρεφε στην άσφαλτο γρηγορότερα από ότι την άφησε…. Δε θέλω όμως να μου αποθαρρύνθεις τώρα, ίσως αυτό είναι και το πιο δύσκολο βήμα. Το να αναγκάσεις το σώμα σου να κάνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που σου φωνάζει η λογική, είναι απαιτητικό και πολύ παράξενο στην αρχή. Είναι όμως και το πιο απαραίτητο!

Το κόλπο είναι να μην κλείσεις το γκάζι εντελώς αλλά να το μετριάσεις. Μικρές διορθώσεις στο γκάζι κάνουν θαύματα!
Όπως το μπροστινό αρχίζει και ανεβαίνει αργά και ήρεμα άρχισε να κλείνεις το γκάζι. Στη τελική, πάλι με κλειστό γκάζι θα καταλήξεις αλλά μέχρι να γίνει, η αίσθηση του να ‘κουβαλάς το μπροστινό στον αέρα’ θα ξεκινήσει να υπάρχει.
Φυσικά και δε καταριέσαι τη κουλαμάρα σου που έκλεισες το γκάζι γιατί η απογοήτευση θα φέρει και το λάθος! Απλώς έχε στο μυαλό σου συνεχώς ότι πρέπει να κλείνεις το γκάζι σταδιακά… αργά…. ααααααααρρρρρρρρργγγγγγάάάάάάάάά…. Μπράβο.
Σταματάει το διάβασμα εδώ και πάμε για συνεχή εξάσκηση για ένα μήνα!

Τι? Τι είπες Modivin? Τι θα κάνουμε με το συμπλέκτη? Τον ξεχνάμε φίλε… είπαμε, προχωράμε σιγά αλλά σίγουρα!
Ακούω όμως παραπονάκια ότι ξεμένουμε από στροφές μιας και ο τροχός μένει στον αέρα μέχρι το κόφτη.
OK, έφτασε η ώρα να πάμε στο επόμενο βήμα.

Σουζάρω ολέ!
Έφτασε η ώρα να μιλήσουμε για το παίξιμο. Μη τρέχει όμως ο νους σου σε σεξουαλικά παιχνίδια και χαρούλες γιατί αναφερόμαι στο παίξιμο του γκαζιού.

Από το κόκκινο του στροφόμετρου μέτρα αντίστροφα 3-4,000rpm, κάπου εκεί βρίσκεται η περιοχή μέγιστης ροπής. Ναι, όλοι μπορεί να νοιαζόμαστε για τις ιπποδυνάμεις και τα γκάζια, αλλά η ροπή είναι αυτή που θα φέρει το τροχό στον αέρα με το σωστό παίξιμο του γκαζιού.
Τι εννοώ με αυτό. Είσαι με το γκάζι στο (περίπου) 10%, σε λιγότερο από 1sec το μειώνεις λιγάκι (κάπου στο 7%) και μετά το ανοίγεις απότομα και κάπου στο (περίπου) 65%.

Πάμε και πιο αναλυτικά. Επιταχύνεις μέχρι εκείνο το ροπάτο κομμάτι των στροφών, γρήγορα μειώνεις το γκάζι περίπου ένα εκατοστό και απότομα το ανοίγεις πέραν του αρχικού (ροπάτου) σημείου. Έτσι συμπιέζονται τα πιρούνια και η έκταση τους, μαζί με τη ροπή του κινητήρα πετούν το τροχό στον αέρα.
Θυμήσου ότι χρειάζονται μόνο μικρά και απαλά, αργά ανοίγματα και κλεισίματα (παιξίματα) του γκαζιού για να κρατήσουμε το τροχό στον αέρα…
Ξανά το φιλαράκι με τη κάμερα θα φανεί χρήσιμο και εννοείτε πως ισχύουν και τα ίδια ‘πρέπει’ και ‘προσοχή’!!!
Τώρα ξέχνα ότι υπάρχει αυτό το κομμάτι, και πήγαινε να εξασκηθείς για ένα χρόνο. Σοβαρά μιλάω… 12 μήνες… έναν ολόκληρο χρόνο εξάσκησης. Και όταν νομίζεις ότι είσαι έτοιμος για το επόμενο βήμα… συνεχίστε την εξάσκηση, δε θα είσαι και τόσο έτοιμος.

Καθ’όλη τη διάρκεια της εξάσκησης, επικέντρωνεις τη προσοχή και τις προσπάθειές σου στο να φέρεις το μπροστινό ψηλά. Ακόμη πιο ψηλά. Όσο ψηλότερα είναι ο μπροστινός, τόσο περισσότερο βάρος κατανέμεται στον πίσω και -κατά συνέπεια- τόσο λιγότερο μπροστά. Όσο λιγότερο βάρος έχει το μπροστινό τμήμα της μοτοσυκλέτας, τόσο λιγότερο γκάζι (ασθενέστερη επιτάχυνση) θέλει για να κρατηθεί στον αέρα.
Εκεί που παλιά έμενες από στροφές και το μοτέρ κρέμαγε, τώρα μπορείς να επιμηκύνεις το χρόνο αυτό πολύ περισσότερο και ουσιαστικά, με τις ίδιες στροφές, μπορείς να έχεις τον τροχό περισσότερη ώρα στον αέρα.
Μια δευτέρα ή μια τρίτη θα σε πάει όπου θές… ούτε πίσω φρένα ούτε κόλπα, ούτε τίποτα!
Απλώς σωστός έλεγχος του γκαζιού μιας και όταν ο μπροστινός είναι αρκετά ψηλά χρειάζεται μόνο 12% με 20% του γκαζιού για να μείνει εκεί.

Τι άκουσα? Θέλετε να μάθετε να αλλάζετε ταχύτητες στον αέρα? Δε χρειάζεται… γι’αυτό ηρεμήστε και πάμε πάλι έξω για λίγη ακόμη εξάσκηση.

Σφήγκες, Μέλισσες και Τσιμπήματα
Το επόμενο βήμα μας είναι να μάθεις να δουλεύεις το συμπλέκτη. Για να σηκώσεις τη μοτοσυκλέτα με τη χρήση του συμπλέκτη πρέπει πρώτα να έχεις άριστη αίσθηση στον έλεγχο του γκαζιού. Αλλά αφού αυτό το ξέρουμε ήδη (ναι μας πήρε 1 χρόνο, 1 μήνα και 1 εβδομάδα αλλά άξιζε ε?) μπορούμε να προχωρήσουμε.

Η χρήση του συμπλέκτη βοηθά στο να σηκωθεί η μοτοσυκλέτα νωρίτερα (σε αδύναμες μοτοσυκλέτες όμως είναι ο μοναδικός τρόπος) και δίνει περισσότερο χρόνο και στροφές για να βρείς το γλυκό εκείνο σημείο ισορροπίας. Το ότι βρίσκεσαι σε αυτό το σημείο θα το καταλάβεις εύκολα μιας και η μοτοσυκλέτα έχει πολύ ελαφριά αίσθηση και οι στροφές σταματάνε να ανεβαίνουν… η όλη μοτοσυκλέτα είναι μετέωρη και απλώς ισορροπεί χωρίς την ανάγκη να επιταχύνει.

Θυμάσε που είπαμε ότι για να σηκωθεί η μοτοσυκλέτα παίζουμε με το γκάζι? Πρέπει να στο θυμίσω γιατί μετά από τόση εξάσκηση πρέπει να σου έχει γίνει δεύτερη φύση…
Αντί λοιπόν για αυτό το στιγμιαίο παιξιματάκι του γκαζιού, τσίμπα το συμπλέκτη.
Ως ‘τσίμπημα’ αναφερόμαστε στο στιγμιαίο, ελαφρύ και απότομο πατινάρισμα του συμπλέκτη έχοντας πάντα το γκάζι ανοιχτό.
Για το πόσο βαθιά χρειάζεται να τραβηχτεί ο συμπλέκτης αρκεί ένα απλό πειραματάκι. Με τη μοτοσυκλέτα σταματημένη και χωρίς γκάζι, άσε απαλά το συμπλέκτη. Σε κάποιο σημείο (ανάλογα με τη μοτοσυκλέτα και τη ρύθμιση της μανέτας) η μοτοσυκλέτα θα αρχίσει να κινείται προς τα εμπρός, ή τουλάχιστον να προσπαθεί να κινηθεί. Τόσο βαθιά χρειάζεται να φτάσει ο συμπλέκτης τσιμπώντας τον.
Να θυμάσαι πάντα ότι για το τσίμπημα του συμπλέκτη δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται περισσότερα από 2 ή 3 δάχτυλα. Αν μεταφέρεις όλα τα δάχτυλα στη μανέτα τότε με την απότομη επιτάχυνση δε θα υπάρχει σωστή λαβή από το τιμόνι / clip-on και θα χαλάσεις την ισορροπία σου.

Ακριβείς οδηγίες για το πόσο γκάζι και πόσος συμπλέκτης χρειάζονται είναι αδύνατο να δωθούν. Διαφορετικοί συνδυασμοί σχέσης, χιλιομέτρων, αναβάτη και μοτοσυκλέτας θέλουν και διαφορετικό ποσοστό γκαζιού-συμπλέκτη.

Θα μπορούσα να σου πω ότι απλώς επιταχύνεις δυνατά και με το που φτάνεις στο μέσο των στροφών τσιμπάς το συμπλέκτη… αλλά και από την άλλη μπορείς να κινείσαι με σταθερό γκάζι και να το ανοίξεις ταυτόχρονα με το τσίμπημα του συμπλέκτη…
Υπάρχουν διαφορετικές τεχνικές και απαιτήσεις και τα πάντα εξαρτώνται από το πώς βολεύεται ο καθείς. Αν όμως έχεις πάρει τα πράματα με τη σειρά τους, τώρα θα πρέπει να έχεις αναπτύξει τη δική σου αντίληψη και κατανόηση πάνω στο θέμα σούζα. Οπότε μπορείς εύκολα και μόνος σου να βρείς το σωστό συνδυασμό.

Σημείωση: το τρίπτυχο της σούζας είναι βασισμένο στα λεγόμενα του Big Dave στο SuperBike Αυγούστου 2002.

*** Big Dave = Dave Sonsky: ιδρυτικό μέλος του FTP (Fuck the Police) και των StarBoyz, www.starboyz.com

Το κομμάτι αυτό αποτελεί το τρίτο και τελευταίο μέρος του τρίπτυχου αναφοράς στη σούζα. Θεωρείται δεδομένο ότι για να φτάσεις σε αυτό το σημείο έχεις ήδη χτίσει μια ανεπτυγμένη αντίληψη και κατανόηση στο θέμα σούζα και είσαι ικανός να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα για τα πώς και τα γιατί.

Πριν αρχίσεις τις κασκαντεριές αλλά και γενικότερα πρέπει να έχεις πάντα κατά νου ότι πρέπει να παίρνεις τα πράγματα ήρεμα και σιγά. Κανείς δεν έμαθε να κάνει σούζες σε μια μέρα. Οι βεβιασμένες καταστάσεις θα φέρουν τη καταστροφή γι’αυτό ήρεμα και να χρησιμοποιείς το μυαλό και όχι τη τρέλα, τα κότσια και το τσαμπουκά.
Πρέπει να έχεις πάντα το νου σου στο δρόμο και να τις τραβάς εκεί που σε παίρνει χωρίς να θέτεις τον εαυτό σου, τη μοτοσυκλέτα σου ή τρίτους σε περιττούς κινδύνους. Ειδικότερα μέσα στη πόλη έχε πάντα το νου σου για μπάτσους μιας και όσο καλή και να είναι η σούζα, χλωμό είναι να το εκτιμήσουν (εξαιρούνται οι τροχονόμοι στο Hilton).

Μανέτες και Κουμπώματα
Θα παρατήρησες ότι σε κανένα από τα προηγούμενα κομμάτια δεν έγινε η παραμικρή αναφορά για το πώς αλλάζουν οι ταχύτητες στον αέρα. Αυτό απλώς έγινε γιατί οι αλλαγές δεν είναι τόσο απαραίτητες όσο θέλει ο κόσμος να πιστεύει.
Με σωστό έλεγχο του γκαζιού μπορούμε να κρατήσουμε τη μοτοσυκλέτα στον πίσω τροχό για μεγάλες αποστάσεις και χωρίς αλλαγές. Για να το δείς και χειροπιαστά, κούμπωσε μια δευτέρα, άνοιξε το γκάζι στο 15% με 20% και περίμενε μέχρι να κρεμάσει το μοτέρ. Είδες πόσο μακριά φτάσαμε? Ένα Supersport 600 για παράδειγμα μπορεί να καλύψει πάνω από 2,5km με μια 3η!!!

Οι αλλαγές όμως μπορούν να φανούν χρήσιμες και αν τις χρησιμοποιήσεις σωστά μπορείς να πάς και πιο μακριά αλλά και να κρατάς το μοτέρ σε πιο χαμηλές στροφές.
Στον αέρα οι ταχύτητες αλλάζουν καρφωτές (χωρίς συμπλέκτη) μιας και διαφορετικά χάνεται πολύτιμος χρόνος. Για να συνηθίσεις στην αίσθηση μπορείς να εξασκηθείς στις καρφωτές έχοντας και τους 2 τροχούς στην άσφαλτο.
Όπως πλησιάζεις το άνω τρίτο των στροφών, φέρε το πόδι σου στο λεβιέ και άσκησε πίεση. Πιέζεις τόσο όσο όταν κάνεις αλλαγή. Όταν θέλεις να αλλάξεις ταχύτητα απλώς κάνε ένα στιγμιαίο κοψιματάκι στο γκάζι και πριν το καταλάβεις η επόμενη σχέση έχει κουμπώσει.

Κατά τη διάρκεια της σούζας αλλάζεις τις σχέσεις πριν φτάσουν στα κόκκινα, με το ιδανικό σημείο να είναι οι αρχές του ανώτερου τρίτου των στροφών. Έτσι η καινούρια σχέση θα σε βρει στη γλυκιά ροπή και όχι στη νευρική ιπποδύναμη. Για καλύτερο έλεγχο της αλλαγής και της σούζας είναι προτιμότερο να κουμπώσεις την επόμενη σχέση καθώς το μπροστινό ανεβαίνει μιας και τότε έχει τη δικιά του φόρα προς πάνω και το στιγμιαίο κόψιμο του γκαζιού θα το επηρεάσει από ελάχιστα έως καθόλου.
Προσοχή: Εάν χάσεις αλλαγή στον αέρα και το μπροστινό ετοιμάζεται να σκάσει σα καρπούζι στη γυαλιστερή άσφαλτο, τράβα τη λεκάνη σου όσο το δυνατόν πιο πίσω! Έτσι θα μειώσεις τη καταπόνηση που θα υποστεί ο μπροστινός αλλά και θα γλιτώσεις τα αγαπημένα και ευαίσθητα γεννητικά σου όργανα. Εάν ξεχαστείς και δεν το κάνεις, με το που κατέβει ο μπροστινός σταμάτα στην άκρη αμέσως! Ο πόνος είναι τέτοιος, που μέσα σε 10sec τα μάτια θα βουρκώσουν, το σώμα θα διπλώσει και δεν θα έχεις δύναμη να πάρεις ανάσα… πόσο μάλλον να σταματήσεις στο επόμενο φανάρι. Ok, σου μιλάω εκ πείρας!

Ντεποζιτάτο Απλό | Tank-Wheelies
Εδώ τα πράγματα είναι απλά. Αντί να είσαi καθισμένος στη σέλα, κάτσε στο ντεπόζιτο με τα ποδαράκια να ανεμίζουν στο αγέρι. Η μόνη διαφορά με τις κανονικές σούζες είναι ότι η διαφορετική θέση του σώματος ξενίζει λίγο στην αρχή, δε μπορείς να αλλάξεις ταχύτητες και πρέπει να πιέσεις τον κινητήρα παραπάνω για να σηκωθεί η μοτοσυκλέτα. Όπως και να έχει πάντως είναι πολύ αστείες και σπάνε τη μονοτονία.
Προσοχή χρειάζεται στο τι φοράς. Το παντελόνι πρέπει να προσφέρει καλή πρόσφυση με το ντεπόζιτο γιατί εάν δεν, τότε αργά ή γρήγορα θα βρεθείς ξανά στη σέλα.

Οι Καμαρωτές | Stand-Up Wheelies
Για τις όρθιες σούζες υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι για να ξεκινήσεις… όπως και να έχει όμως, στόχος σου είναι να φτάσεις σε τέτοια θέση που να είσαι όρθιος, με τα πόδια τεντωμένα, το σώμα προς τα πίσω και το στιλάκι σου χαλαρό και cool!

(1) Σηκώνεις τη μοτοσυκλέτα κανονικά και μόλις ισορροπήσει σηκώνεσαι και εσύ. Προσοχή, ποτέ μα ποτέ δεν θα τραβήξεις το τιμόνι / τα clip-on για να σηκωθείς! Αν κάνεις κάτι τέτοιο θα πάρεις αγκαλιά τη μοτοσυκλέτα και θα πάτε παρεούλα για ξάπλες. Μεταφέρεις το βάρος σου μέσω των μαρσπιέ. Το μόνο αρνητικό της τεχνικής αυτής, είναι ότι είναι εύκολο να χάσεις την ισορροπία σου κατά τη μετάβαση και να γείρεις στο πλάι, ενώ είναι δύσκολο το να έρθεις προς τα πίσω μιας και δημιουργείται η τάση να αγκαλιάσεις το ντεπόζιτο με τα πόδια χαλώντας το στιλάκι.

(2) Σηκώνεσαι όρθιος, βολεύεσαι και σφίγγεις τη μοτοσυκλέτα με τα πόδια. Από αυτή τη θέση σηκώνεις τη μοτοσυκλέτα σου κανονικά. Προσοχή γιατί λόγω της θέσης του σώματος, το μπροστινό είναι πιο ελαφρύ και η μοτοσυκλέτα σηκώνεται πιο εύκολα. Το καλό είναι ότι από αυτή τη θέση, το σήκωμα είναι πιο εύκολο αλλά η όρθια αρχική θέση μπορεί να ξενίσει λιγάκι μέχρι να τη συνηθίσεις.

Από την όρθια σούζα μπορούν να αρχίσουν τα πανηγύρια βγάζοντας πόδια, ανεβαίνοντας στη σέλα, γυρνώντας στο πλάι και τα σχετικά. Πριν δοκιμάσεις οτιδήποτε τέτοιο πρέπει πάντα να θυμάσαι ότι πρέπει να προσέχεις έτσι ώστε το βάρος σου να είναι κατανεμημένο σωστά. Αν για παράδειγμα φέρεις το δεξί πόδι μαζί με το αριστερό, τότε πρέπει να ρίξεις το κορμό προς τα την αντίθετη κατεύθυνση για να ισοσταθμίσεις τις μάζες. Εάν δεν το κάνεις, το μονόπλευρο φορτίο στο αριστερό μαρσιπιέ θα γείρει τη μοτοσυκλέτα και θα προσφέρει μια εντυπωσιακή τούμπα.

Ντεποζιτάτο Σύνθετο | Over-The-Bar Wheelies
Εντυπωσιακή παραλλαγή των tank-wheelies. Κάθεσαι στο ντεπόζιτο και φέρνεις τα πόδια πάνω από το τιμόνι / clip-on. Με 1η τσιμπάς το συμπλέκτη και σηκώνεις τη μοτοσυκλέτα. Για να σηκωθεί σωστά θέλει αρκετή πίεση μιας και όλο το βάρος σου βρίσκεται πάνω από το μπροστινό τροχό. Κατά το σήκωμα σφίγγεις ωμούς, πλάτη και κοιλιακούς, εάν δεν το κάνεις η αδράνεια θα σε παρασύρει προς τα πίσω κάνοντάς σε να χάσεις τον έλεγχο του γκαζιού.
Με το που ξεκινά να σηκώνεται η μοτοσυκλέτα, χουφτώνεις περισσότερο γκάζι για να έρθει ψηλά και από εκεί και μετά ισχύουν οι ίδιες αρχές με τη κανονική σούζα. Αξίζει να σημειωθεί ότι λόγω της αφύσικης θέσης, ο έλεγχος της μοτοσυκλέτας με το σώμα είναι αρκετά πιο δύσκολος και απαιτείται πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια στο γκάζι μιας και το παραμικρό λάθος παίξιμό του, θα στείλει το τροχό κατευθείαν στην άσφαλτο.
Για ευνόητους λόγους προτιμούνται τα γυμνά αλλά εάν η μοτοσυκλέτα έχει φέρινγκ βεβαιώσου ότι υπάρχει βάση για τη ζελατίνα. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει κινδυνεύεις να σπάσεις όλο το μούτρο του φέρινγκ. Α! σε περίπτωση που το παρακάνεις, το ντεπόζιτο θα χάσει το αρχικό καμπύλο σχήμα του και θα πάρει αυτό των οπισθίων σου…

Γαμώτ’ Γαμώτ’ Ουάου! | Slow Wheelies
Οι slow-wheelies ή καντήλια αποτελούν ένα από τα δυσκολότερα εγχειρήματα. Ξεκινάς (συνήθως) με 1η και λίγα χιλιόμετρα (περίπου 30), και φρενάρεις απαλά μόνο με το πίσω για να δείς πόσο φρένο θα χρησιμοποιήσεις. Τινάζουμε τη μοτοσυκλέτα στον αέρα και ταυτόχρονα μειώνεις (περίπου στο μισό) τη πίεση του φρένου. Κρατάς το γκάζι σταθερό και όπως η μοτοσυκλέτα έρχεται σχεδόν κάθετα, αντί να κλείσεις το γκάζι, πιέζεις περισσότερο το πίσω φρένο. Το ύψος της σούζας το καθορίζεις από τη πίεση που ασκείς στο φρένο, λιγότερο φέρνει τη μοτοσυκλέτα πιο πίσω ενώ περισσότερο τη ρίχνει. Το βασικότερο σημείο είναι να έχεις το γκάζι πάντα σταθερό ενώ οι μετρ του είδους παίζουν λίγο και με το συμπλέκτη για να μετριάσουν τη κίνηση της μοτοσυκλέτας.
Δύο σημεία χρήζουν προσοχής. Το πρώτο είναι η χαμηλή ταχύτητα που κάνει πολύ δύσκολη την ισορρόπηση της μοτοσυκλέτας, εκεί ξεχωρίζουν και αυτοί που ξέρουν να δουλεύουν το σώμα τους για να επαναφέρουν τη μοτοσυκλέτα στην όρθια θέση. Το δεύτερο είναι ότι εάν το παρακάνεις, η μοτοσυκλέτα θα βρει στην άσφαλτο και… αντίο φαναράκια, αντίο ουρά, αντίο εξάτμιση, για σας ανταλλακτικά…

Σημείωση: το τρίπτυχο της σούζας είναι βασισμένο στα λεγόμενα του Big Dave στο SuperBike Αυγούστου 2002.

*** Big Dave = Dave Sonsky: ιδρυτικό μέλος του FTP (Fuck the Police) και των StarBoyz, www.starboyz.com

Πηγή: www.bikenet.gr

Οταν κρατάμε το ποτήρι, πρέπει να πετάει το μικρό δαχτυλάκι; Δύο δάχτυλα; Και τα πέντε και να το πιάνουμε με το αριστερό; Να το ακουμπάμε στο τραπέζι και να σκύβουμε και να ρουφάμε;

Οταν πηγαίνουμε σε βαφτίσια, τί δίνουμε για δώρο; Ενα χαριτωμένο σταυρουδάκι; Ενα πεντοχίλιαρο λέγοντας “πάρτε ρε, να έχει να τρώει το μωρό;” Τίποτα και σηκώνουμε και δέκα μπομπονιέρες για να ντυθούμε με τα τούλια “βασίλισσες της νύχτας” στις απόκριες;

Αυτά τα ερωτήματα έχουν απαντηθεί από την Ελένη Χαλκούση στον “Οδηγό Καλής Συμπεριφοράς”. Για την καλή μοτοσικλετιστική συμπεριφορά, όμως, υπάρχουν απορίες που παραμένουν αναπάντητες. Ο οδηγός αυτός απαντά σε όλα και αποτελεί την βίβλο του καλοαναθρεμένου μοτοσικλετιστή σε όλες τις περιστάσεις.

1) ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Η συζήτηση στο φανάρι, όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά και επιβάλεται. Εαν η μοτοσικλέτα του άλλου είναι καινούρια, μια ανώδυνη, ευγενική ερώτηση είναι: “Από την αντιπροσωπεία την πήρες ή από εισαγωγέα;” Αντίστροφα, μιά αγενής ερώτηση είναι: “Είναι από τα γερμανικά με τα κλειστά μοτέρ;” (Σ.Α. Στην Γερμανία λόγω νομοθεσίας απαγορεύεται η εισαγωγή μοτοσικλετών πάνω από 100 ίππους, με αποτέλεσμα να υπάρχουν ίδια μοντέλα στην υπόλοιπη Ευρώπη με πάνω από 140 άλογα)

Η συζήτηση στο φανάρι, γίνεται πάντα στον ενικό. Ο πληθυντικός χρησιμοποιείται (αν χρησιμοποιηθεί), από τον μεγαλύτερης ηλικίας μοτοσικλετιστή προς τον νεαρότερο. Ο λόγος είναι απλός. Ο ‘μεγάλος’ μπορεί να νομίζει ότι τον προκαλείς, θεωρώντας τον “μπάρμπα” , όπου για να σώσει την μοτοσικλετιστική του τιμή, θα φύγει σφεντόνα απο το φανάρι, θα γίνει ανάμνηση και θα το έχετε κρίμα στο λαιμό σας. Οταν δυό μοτοσικλετιστές συνομιλούν στον πληθυντικό στο φανάρι, είναι πάντα γιατροί με BMW και θα πρέπει να προσέξετε να μην χτυπήσετε στις βαλίτσες όταν τους προσπερνάτε με το παπί σας.

Η ιδανική όμως ερώτηση που πιθανόν να αποτελέσει την απαρχή αιώνιας φιλίας, είναι “ευχαριστημένος;” Ετσι δίνετε την δυνατότητα στον κάτοχο της μοτοσικλέτας να αποδείξει την καλή του κρίση απαντώντας “πολύ ευχαριστημένος” ή την ικανοποίηση να θάψει αντιπρόσωπο, μοντέλο, τον Yoshihiro Honda και όλο του το σόι. Οχι και μικρή χαρά όταν δουλεύεις κλητήρας σε τράπεζα με 110 καθαρά.

Σημαντικό. ΠΟΤΕ, μα ΠΟΤΕ, δεν κλείνουμε την λουρίδα ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Ο ευγενικός μοτοσικλετιστής σταματά στην διάβαση. Αν ρωτήσετε “Πόσο;” ο κανόνας είναι “τόσο ώστε να μπορεί να ελιχθεί μια Harley Davidson Electra Glide (το touring μοντέλο) (Σ.Α. Είναι μια τεράστια μοτοσικλέτα με απιστευτο μήκος) . Αν πάτε ακόμη πιό μπροστά, πάει να πει ότι περάσατε με κόκκινο οποτε πάμε σε άλλο κεφάλαιο του οδηγού. Αν πάτε πιό πίσω, ελάτε στην θέση του Electra Glide! Σε περίπτωση όμως που κλείνετε την λουρίδα, οι παραδεδεγμένες αντιδράσεις του συνάδελφου μοτοσικλετιστή είναι οι εξής: α) Να σας αγνοήσει β) Να δώσει τρεις μικρές γκαζιές που σημαίνουν ‘λίγο πιό μπροστά’ γ) Να σας πει με μέση φωνή “λίγο πιό μπροστά” δ) Να ελιχθεί ανάμεσα στα αυτοκίνητα και να στηθεί μπροστά σας, εκδηλώνοντας εμπράκτως την δυσαρέσκειά του για την αγένειά σας ε) Να σπρώξει με την μπροστινή ρόδα του, την πίσω ρόδα σας (αυτό προϋποθέτει πολυετή φιλία και πρέπει να γίνεται με μοτοσικλέτες με διαφορά κάτω των 30 κιλών)

Αλλο. Οταν αναφέρεστε στην μοτοσικλέτα του άλλου, δεν την αποκαλείται “μηχανάκι”. Αν τον ρωτήσετε “πώς πάει;”, ο άλλος έχει δικαίωμα να πει “καλό μηχανάκι” έστω και αν είναι FZR 1000, αλλά ποτέ δεν ρωτάτε “τραβάει το μηχανάκι;” Η εξαίρεση του κανόνα ισχύει όταν έχετε και σεις μοτοσικλετα του ίδιου κυβισμού και δυνατοτήτων. Οχι όμως και αν δεν είναι και οι δύο ευρωπαϊκές ή γιαπωνέζικες. (Σ.Α. Παλαιότερα υπήρχε μια φοβερή διαμάχη ανάμεσα σε Γιαπωνεζόφιλους και Ιταλόφιλους -ως επί το πλείστον- μοτοσικλετιστές, που ο καθένας υπσοτήριζε με τα δικά του επιχειρήματα, ποιά είναι καλύτερη μοτοσικλετα). Σε περίπτωση που οι δυό μοτοσικλέτες είναι κατασκευασμένες σε διαφορετικές ηπείρους, η επικοινωνία πρέπει να αποφεύγεται. Ο κανόνας δεν ισχύει για μοτοσικλέτες που κατασκευάστηκαν μετά το ‘70, στην Αφρική ή στην Ωκεανία. (Σ.Α. Από το ‘70 και μετά, είναι ελάχιστες οι μοτοσικλέτες που κατασκευάστηκαν εκεί, οπότε είναι απίθανο να συναντήσετε μιά τέτοια)

Tώρα ορισμένοι κανόνες σε περίπτωση ανταγωνιστικής σχέσης στο φανάρι.

Αν δεν θέλετε κόντρα δεν ρίχνετε μικρές γκαζιές. Του κανόνα εξαιρούνται δίχρονα, κατασκευασμένα πριν το ‘82 που έχουν πρόβλημα στο ρελαντί. Ετσι συμπεραίνουμε ότι αν έχετε VFR και σταματήσει δίπλα σας Sachs, (Σ.Α. το πρώτο είναι μοντέλο της Honda, εξελιγμένο και το δεύτερο είναι ένα φτηνό και μικρό μηχανάκι 20 τουλάχιστον χρόνων) τριτάχυτο, με κουλουρά, που ρίχνει μικρές γκαζιές, δεν σημαίνει ότι αυτό αποτελεί πρόκληση για κόντρα. Ο άνθρωπος κοιτάζει να μην του σβήσει το μοτέρ και σε περίπτωση που το παρεξηγήσετε και τον ‘ξεσκίσετε’, σκεφτείτε πώς θα διηγείστε το βράδυ την ιστορία: “Στεκόμουν στο φανάρι και δίπλα μου σταματάει ένας κουλουράς, με καπελάκι με αυτιά και ένα κακό Sachs. Ξεκινάμε και …” Συμφωνείτε ότι κάπου χαλάει το ηρωικό της ιστορίας;

Ο τρόπος που αναγνωρίζεται ο επίδοξος αντίπαλος είναι ο ρυθμός στις γκαζιές. Το κάλεσμα για κόντρα είναι τρεις μικρές γκαζιές στην αρχή και ανέβασμα των στροφών όταν ανάψει το κόκκινο των πεζών. Στα παπιά είναι μικρά τινάγματα του μπροστινού τροχού (σαν πρόωρη εκσπερμάτιση). Ολα τα ανωτέρω δεν ισχύουν για ευρωπαϊκές μοτοσικλέτες. Απλά, ο άνθρωπος προσπαθεί να μην του σβήσει το μοτέρ. Τα ανωτέρω, όμως, δεν ισχύουν όταν το φανάρι βρίσκεται πριν από στροφή, γιατί όπως ξέρουμε τα ευρωπαϊκά πάνε καλά στις στροφές. (Σ.Α. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, οι ευρωπαϊκές μοτοσικλέτες είχανε σημαντικά προβλήματα καλής λειτουργίας αλλά ταυτόχρονα είχανε αναπτύξει πολύ καλή τεχνολογία που τους έδινε φοβερή ικανότητα να μπαίνουν στις στροφές ποολύ γρήγορα. Αντίθετα τα γιαπωνέζικα είχαν φοβερή δύναμη και ικανότητα να επιταχύνουν τρομακτικά. Οι διαφορές αυτές έχουν εξαφανιστεί και τα δύο στρατόπεδα έχουν κοπάσει εδώ και αρκετά χρόνια)

Συνεχίζουμε με την συμπεριφορά του μοτοσικλετιστή απέναντι στους αυτοκινητιστές. Τους αγνοείτε. Ποιός, άλλωστε, μοτοσικλετιστής θα ήθελε να μιλήσει σε έναν γιωταχή;

Οι συνηθισμένες ερωτήσεις των αυτοκινητιστών είναι: “Πόσο κάνει;” και “Πόσα πιάνει;” Οι σωστές απαντήσεις είναι: “Οσα δεν θα βγάλεις ποτέ στην ζωή σου” και “Τριακόσια” -αν είναι παπί- ή “Είκοσι” -αν είναι GSXR-, αντίστοιχα. (Σ.Α. Οπως είναι ευκολονόητο, το GSXR είναι μια γρήγορη μοτοσικλέτα).

Διανθείστε την απάντηση με χαριτωμένα τρικ και καλόγουστες πινελιές. Στραβώστε το στόμα όταν μιλάτε και τινάζετε το κεφάλι κατά πίσω. Ετσι βοηθάτε τον αυτοκινητιστή να πει το βράδυ μια ωραία ιστορία: “Γυναίκα, είδα έναν στην Σόλωνος με μοτοσικλέτα. Το στόμα του ήταν στραβωμένο και τρέχανε σάλια…” Ταυτόχρονα, προπονείστε για μελλοντική συμφόρηση.

Αν σας πουν “κάνε μας μια σούζα”, μπορείτε να απαντήσετε “κάνε μας μια πίπα”. Ο καθένας πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί.

Ο σωστός μοτοσικλετιστής στήνεται μπροστά από τα BMW. Κοντράρει τα GTI. Γκαζώνει όταν δει Mercedes. Αν όμως βρίσκεται δίπλα σε: Ferrari, Porche, Lamborghini κλπ, και έχει μοτοσικλέτα κάτω των 100 ίππων, κάνει την τρελή. Αν έχει συνεπιβάτη, δείχνει στο άλλο πεζοδρόμιο και λέει: “Κοίτα εκεί, ένα κανελί σκυλάκι που έφυγε”. Αν οδηγεί μόνος, ξεκαβαλάει και κοιτάει σκυθρωπά την αλυσίδα. (Οι αυτοκινητιστές δεν ξέρουν από αλυσίδες). Σε αυτήν την περίπτωση, περιμένει το άλλο φανάρι για να ρίξει σε κάποιον βολικότερο.

Συνεχίζουμε με τους ταξιτζήδες. Ο ταξιτζής είναι σχεδόν άτρωτος. Στο φανάρι, ο ταξιτζής είναι ακίνδυνος. Ο ταξιτζής είναι αδηφάνγο ον και μπορεί να χτυπηθεί ΜΟΝΟ στο στομάχι. Κλείστε του την οπτική γωνία προς την στάση των λεωφορείων, ώστε να μην ξέρει αν υπάρχει πελάτης που του κάνει σήμα για κούρσα. Ο ταξιτζής δεν χτυπιέται αλλιώς. Δεν τον ενδιαφέρουν οι κόντρες. Δεν νιώθει την ανάγκη να είναι φιλικός. Δεν τον απασχολεί τίποτα. Μόνο οι κούρσες. Πολλές κούρσες. Στερώντας του τις κούρσες, τον καταδικάζετε σε αργό και βασανιστικό θάνατο.

Εδώ θα ήθελα να αναφερθώ σε νοσταλγικές αναμνήσεις από μια όχι και τόσο μακρινή εποχή. Πριν λίγα μόλις χρόνια, έφτανες στο κάθε φανάρι και είχες ξυρίσει 6-8 καθρέφτες. Σήμερα, τα περισσότερα αυτοκίνητα δεν εχουν καθρέφτες ή έχουν από αυτούς με ελατήρια ή με το που βλέπουν μοτοσικλετιστή, επιβάτης και συνεπιβάτης τους διπλώνουν. Ο σημερινός μοτοσικλετιστής είναι ζήτημα αν χτυπάει έναν καθρέφτη τον μήνα.

Συμπερασματικά, η καλή συμπεριφορά του μοτοσικλετιστή στα φανάρια είναι δύσκολη υπόθεση. Γι αυτό, καλύτερα, να περνάμε με κόκκινο.

2) ΣΤΟ ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ
To συνεργείο είναι τέμενος, ο μάστορας είναι αρχιερέας και τα μαστοράκια καντηλανάφτες. Το συνεργείο έχει θαυματουργές ικανότητες, κάτι σαν την Παναγιά της Τήνου. Πάμε την μοτοσικλέτα μας να γίνει καλά. Οπως, λοιπόν, δεν διατάζουμε την Παναγιά “κάνε το παιδί να περπατήσει και θα ‘ρθω το απόγευμα να το πάρω”, έτσι δεν λέμε στον μάστορα “φτιάχ’ το και θα περάσω αύριο”. Για καλύτερες μέρες, αρμονικές σχέσεις και περισσότερα χιλιόμετρα, διατυπώνουμε το αίτημα ως εξής: “Μάστορα, νομίζω ότι έχει πρόβλημα στον (στην - στο)…. Θα μπορέσεις να το κοιτάξεις; Πότε να σε πάρω τηλέφωνο;” Η φράση επαναλαμβάνεται τρεις φορές σαν ινδικό μάντρα, γιατί κανένας μάστορας δεν απαντάει με την πρώτη.

Αν είναι παλιός μάστορας, την επαναλαμβάνουμε πέντε φορές γιατί μπορεί να έχει κουφαθεί από το αερόκλειδο. Αν ρυθμίζει βαλβίδες, δέκα φορές και αν ξέρουμε να παίζουμε και κανένα όργανο, δεν βλάπτει.

Ο μάστορας είναι φοβερός στην οργή του, μεγαλόθυμος στην εύνοιά του και συγκαταβατικός στις αδυναμίες του ατελούς όντος, που λέγεται μοτοσικλετιστής. Κάτι σαν το Αρχάγγελο Μιχαήλ.

Η μαγική λέξη που σας χαρίζει την εύνοιά του είναι το “νομίζω”. ΠΟΤΕ δεν ξέρετε. Νομίζετε. Αν δεν έχει φώτα, “νομίζετε ότι δεν έχει φώτα”. Αν έχει σκασμένο λάστιχο, “νομίζω ότι έχει σκασμένο λάστιχο”. Ετσι μιλάνε.

Ξεχάστε εμπειρίες και φίλους. Ποτέ δεν λένε στον μάστορα “εγώ είχα βάλει το μπουζί στην τρύπα του κυλίνδρου” ή “ένας φίλος μου έχει μια όμοια και οδηγεί πάντα με τιμόνι”. Αν ο μάστορας θέλει να βάλει το μπουζί κάπου αλλού ή πιστεύει ότι μπορείτε να οδηγείτε χωρίς τιμόνι, εσάς δεν σας πέφτει λόγος.

Δεν ρωτάμε “τι είναι;” και “τι κάνει;” Σε αυτές τις ερωτήσεις ο μάστορας δεν απαντά. Στο κάτω-κάτω, όλοι ξέρουμε ότι τα μικρά εξαρτήματα της μοτοσικλέτας ονομάζονται “παπαράκια” και για να τα έχουν βάλει στην μηχανή, κάτι θα κάνουν.

Βασικός κανόνας: “ΠΟΤΕ δεν απευθύνουμε τον λόγο στον μάστορα”. Περιμένουμε να μας απευθύνει ΑΥΤΟΣ τον λόγο. Δηλαδή, νομίζετε ότι δεν σας έχει δει και δεν σας μιλάει; Ο κανόνας δεν ισχύει αν δείτε manual στο σύστημα μπράιγ. Σημαίνει ότι ο μάστορας είναι όντως τυφλός. Αν ο μάστορας είναι τυφλός και δεν σας απαντάει, σημαίνει ότι έχει κουφαθεί από αερόκλειδο. Είναι μια σπάνια περίπτωση που χρήζει μελέτης. Εχω καταλήξει, ότι σε αυτήν την περίπτωση, τον οδηγείτε από το μπράτσο στην μοτοσικλέτα σας, αφού περιμένετε πρώτα να κρυώσει το μοτέρ.

Στο συνεργείο δεν καθόμαστε. Περιμένουμε όρθιοι στην γωνιά του χώρου αναμονής. Αν ο χώρος είναι τετράγωνος και οι τέσσερις γωνιές πιασμένες από άλλους πελάτες, βγαίνουμε στο πεζοδρόμιο, μέχρι να αδειάσει μια γωνία. Αν το πεζοδρόμιο είναι γεμάτο, φεύγουμε.

Ο μάστορας κατά 99% είναι τσακωμένος με τους γείτονες γιατί κάνει φασαρία. Σπρώχνουμε, πάντα, την μοτοσικλέτα μας με σβηστό το μοτέρ τα τελευταία 100 μέτρα. Αν είστε πραγματικά ευγενικοί, σβήνετε στα σύνορα του δήμου, που εδρεύει το συνεργείο.

Αν ο μάστορας λείπει από το συνεργείο, το αρχαιότερο μαστοράκι τον αντικαθιστά και έχει ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με τον μάστορα. Η αρχαιότητα αναγνωρίζεται με τα στρώματα του γράσσου. Οπως με τους κορμούς των δέντρων.

Ο μάστορας δεν κάνει λάθη. Οι εταιρείες κάνουν. “Κοίτα τους μαλ..ς τους γιαπωνέζους (ευρωπαίους), που πήγανε και το βάλανε”. Σϋμφωνα με δυό στους πέντε μάστορες, το φανάρι θα έπρεπε να βρίσκεται πάνω στο ρεζερβουάρ. Μπορεί να μην φωτίζει καλά αλλά λύνεται με την μία.

Προτού πάμε στο συνεργείο, αφαιρούμε προσεκτικά αυτοκόλλητα εταιριών αξεσουάρ, συνεργείων, λιπαντικών κλπ. Για τα αυτοκόλλητα συνεργείων οι λόγοι είναι ευνόητοι. Για τα υπόλοιπα μην ξεχνάτε ότι ο μάστορας μπορεί να έχει τσακωθεί με τον αντιπρόσωπο. Καλού κακού, αφαιρέστε όλα τα αυτοκόλλητα γιατί μπορεί να μην του αρέσουν τα United Colours Of Benneton. Αν δεν βαριέστε, σκουπίστε με μαλακό πανί τα δακτυλικά αποτυπώματα. Μερικοί μάστορες είναι καχύποπτοι και την “ψάχνουνε” πολύ.

Αν η ζωή δεν έχει πιά κανένα νόημα και θέλετε να πεθάνετε σαν μοτοσικλετιστής, η λύση είναι απλή. Πηγαίνετε Παρασκευή, στις επτά το απόγευμα στο συνεργείο και φωνάξτε από το πεζοδρόμιο: “Βγαίνεις έξω να μου αλλάξεις μια ντίζα;” Kανείς δεν έχει ζήσει για να περιγράψει την συνέχεια!

3) ME TOYΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ (ΑΣΤΥΦΥΛΑΚΕΣ)
Υπάρχουν τρεις κατηγορίες: Ζητάδες, τροχαίοι και αστυφύλακες. Οι ζητάδες μοιάζουν με πρωταγωνιστές από αμερικάνικο σήριαλ αλλά στο πιό μαυριδερό και κοντό. Οι τροχαίοι αναγνωρίζονται εύκολα. Επειδή οι περισσότεροι είναι της χωροφυλακής, αν τους παίξεις την “ιτιά”, σε φορητό κασετόφωνο, αρχίζουν και χορεύουν. Οι απλοί αστυφύλακες δεν έχουν μοτοσικλετιστικό ενδιαφέρον αλλά, ακαδημαϊκά, μπορούν να αναγνωριστούν από το ότι όλοι φοράνε μπλέ. Αυτοί, επίσης, σας αναγνωρίζουν σαν μοτοσικλετιστή από το γεγονός ότι οδηγείτε μοτοσικλέτα.

Από αυτά τα επιφανειακά στοιχεία, μπορεί να ξεκινήσει μια σχέση που θα εξελιχθεί ανάλογα με την συμπεριφορά των δύο πλευρών.

Αν ο ζητάς σας πλησιάσει εν κινήσει και αρχίσει να σας μιλάει μέσα από το κράνος, μάλλον βαριέται. Αν γκαζώσετε για μια μικρή κόντρα θα σας ακολουθήσει. Αν του ξεφύγετε η σχέση σταματάει. Αν σας πιάσει και σας πει “ωραία τραβάει”, είναι η αρχή μιας βαθιάς μοτοσικλετιστικής φιλίας. Αν σας πιάσει και σας πει “γιατί έφυγες έτσι ρε τσογλάνι;”, η σχέση γίνεται τραυματική.

Ο ζητάς πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν παραστρατημένος μοτοσικλετιστής που επειδή δεν είχε λεφτά για μεγάλη μοτοσικλέτα, κατατάχτηκε στο σώμα. Η συμπεριφορά σας πρέπει να είναι ίδια με αυτή προς του άλλους μοτοσικλετιστές αλλά με μεγαλύτερες επιφυλάξεις. Οι ζητάδες κόβουν κλήση για σοβαρά αδικήματα (κλεμμένες, κόκκινο) και είναι κατηγορία που μιλάει άριστα την μοτοσικλετιστική γλώσσα.

Οι τροχαίοι είναι μοτοσικλετιστές από σύμπτωση. Κάθε πρωί, ένα φορτηγό της αστυνομίας, φορτώνει τροχαίους και Moto Guzzi V7 και τους αφήνει σε στρατηγικές διασταυρώσεις. Το απόγευμα τους ξαναμαζεύει.

Οι τροχαίοι κάνουν σήμα με το χέρι και αν δεν βιάζεστε, σταματάτε. Αν σας ζητηθούν τα χαρτιά, δώστε τα. Αν δεν έχετε, δώστε αποκόματα εισιτηρίων κινηματογράφων με τα κατάλληλα χρώματα (ροζ για δίπλωμα, γαλάζιο για άδεια). Σε περίπτωση που κάνετε λάθος στο χρώμα, (π.χ. λαχανί με μαύρα πουά) πάτε σε περίεργα σινεμά και έχετε πρόβλημα. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, ο τροχαίος θα μείνει ικανοποιημένος και θα σας διώξει με βαριεστημένη χειρονομία.

Ο κάθε τροχαίος είναι φετιχιστής και έχει μια αγαπημένη παράβαση για την οποία κόβει κλήση. Αλλος το κράνος, άλλος το δίπλωμα “σε καλή κατάσταση” ή όποιο άλλο μικρό φετίχ. Αν ο άνθρωπος θέλει να κόψει την αγαπημένη του κλήση μήν “του την σπάτε”. Ας πούμε ότι την βρίσκει με τα ‘αντιανεμικά γυαλιά’, σας σταματήσει και τότε παρατηρεί ότι φοράτε αντιανεμικά γυαλιά. Αν δεν τον ψυχολογήστε έγκαιρα, θα σας κόψει κλήση ακόμη και για το πατρώνυμο της άδειας. Αν, όμως, καταλάβετε την αρρώστια του και χαμογελώντας, πετάξετε μακριά τα γυαλιά, συγκινημένος μπορεί να σας σβήσει και τις κλήσεις που σας έκοψαν άλλοι τροχαίοι. Ο τροχαίος είναι απλή ύπαρξη και το μόνο που θέλει είναι η επαγγελματική δικαίωση.

Οι ανωτέρω κατηγορίες είναι επικίνδυνες σε ομάδες άνω των τεσσάρων, που ονομάζονται και “μπλόκο”. Στο μπλόκο, 99% θα πάρετε κήση ή στην χειρότερη περίπτωση θα πάτε αυτόφωρο. Ο κακός είναι πάντα ένας με μπλέ και αστέρια που κάθεται κάτω από ένα δέντρο και κοιτάει μόνο. Παρά το γεγονός της απουσίας κουκουλοφόρου, τα μπλόκα έχουν ομοιότητα με αυτά της κατοχής. Οπως και στον ελληνικό κινηματογράφο, μπορείτε να υποδυθείτε τον ρόλο του Σταρένιου, πέφτοντας στα γόνατα και ικετεύοντας “μη μου κόβεις την κλήση, σήμερα πλήρωσα γραμμάτιο”, ή τον ρόλο του Κούρκουλου “Δεν σε φοβάμαι, κόψε και μια για στοπ πίσω φρένου που δεν έχω”. Το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Σταρένιος ή Κούρκουλος, την κλήση την έχεις φάει.

Εδώ είναι Ανατολή και στην Ανατολή, το παζάρι επιβάλεται. Αν ο αστυφύλακας θέλει να σας κόψει μια κλήση, προτείνετέ του μιαν άλλη κλήση. Το “κόκκινο” προς τα δεξιά, μπορεί κάλλιστα να γίνει “κράνος”. Η αντιπρόταση στον αστυφύλακα πρέπει πάντα να είναι λογική για να μην νομίζει ότι τον ρίχνετε. Ας πούμε ότι ο αστυφύλακας σας σταματάει γιατί περάσατε με κόκκινο και 140 μπροστά από την Βουλή. Μια λογική προσφορά εκ μέρους σας είναι: “Θέλετε να μου κόψετε καλύτερα δυό για κράνος και μια γιατί δεν έχω ασφάλεια;” Ο αστυφύλακας θα σας αντιπροτείνει: “Μια για κόκκινο και μια για επικίνδυνη οδήγηση”. Εσείς από την μεριά σας απαντήστε: “Δυό για ασφάλεια”. Αν και οι δύο είσαστε καλοπροαίρετοι, η συμφωνία θα κλείσει. Αλλοι μαζεύουν γραμματόσημα και άλλοι κλήσεις. Αν μαζεύετε μόνο γραμματόσημα, να μερικοί χρήσιμοι κανόνες.

Κάντε ότι κάνει και ο αστυφύλακας. Αν μείνει καβαλητός στην μηχανή και σας διπλαρώσει, μείνετε και εσείς. Αν κατέβει, κατεβείτε. Αν σας μιλάει στον ενικό, μιλάτε του και εσείς. Αν σον πληθυντικό, στον πληθυντικό. Από την άλλη μεριά, αν σας ζητήσει τα χαρτιά σας, μην του ζητήσετε και εσείς τα δικά του. Επίσης αν φύγει για το τμήμα, μην πάτε και εσείς. Κάθε πράγμα έχει τα όριά του.

Μην βάζετε προφυλακτικά στο νάιλον με το δίπλωμα. Η φράση “ένα λεπτό να βγάλω την καπότα”, δημιουργεί αμηχανία ή και παρεξηγήσεις.

Μην επικαλείσθε εξωπραγματικά επιχειρήματα. Αν λέτε “όχι, δεν ήταν κόκκινο” και ήταν τόσο πολύ, που αν ήσουν Κνίτης, θα καθόσουν προσοχή, ο αστυφύλακας θα κόψει την κλήση για να διατηρήσει την πνευματική σου ισορροπία.

Στην επαρχία, αν επικαλεσθείτε εντοπιότητα, πρέπει να μπορέσετε να την υποστηρίξετε. Στην ερώτηση “Τον Βουρλούμη, τονκαφετζή, τι τον έχεις;” δεν μπορείς να απαντήσεις “θείο από την μεριά του πατέρα μου” και ο Βουρλούμης να βγει μοναχογιός. Τα οικογενειακά σε χωριά είναι δύσκολη υπόθεση.

Αν όμως δεν έχετε εξάτμιση και σας σταματήσουν στην επαρχία, πείτε “αυτό είναι αγωνιστικό, γι αυτό δεν έχει”. Καμμιά φορά δουλέυει.

Ας συνεχίσουμε όμως με την συμπεριφορά του μοτοσικλετιστή, σε άλλες, μικρότερης σημασίας ομάδες ή περιπτώσεις.

4) ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Αν σας έχουν κόψει κλήση για κράνος, δίπλωμα, ασφάλεια, άδεια κλπ, τα παίρνετε μαζί και τα δείχνετε στον δικαστή. Τώρα το γιατί, το να έχεις κράνος σε απαλλάσσει από το ότι δεν φόραγες κράνος, ανήκει στην συζητήσιμη λογική των ελληνικών δικαστηρίων. Ντύνεστε καλά αλλά μην το παρακάνετε. Μια εμφάνιση όπως του πρεσβευτή της Τυνησίας όταν επιδίδει τα διαπιστευτήριά του στον Σαρτζετάκη, μπορεί να αποτελέσει μια πινελιά καλού γούστου, αλλά δεν θα σας απαλλάξει από την κατηγορία ότι παραβιάσατε “απαγορευτική πινακίδα μονής κατεύθυνσης στην οδό Σόλωνος”.

Ο δικαστής έχει πάντα δίκιο. Αν σας πει “μ’ αυτά τα μηχανάκια θα σκοτωθείς κάποια ώρα”, πέστε στο πάτωμα και κάντε τον νεκρό. Το ότι βγήκαν τα λόγια του αληθινά, ικανοποιεί το εγώ του.

Μην επαναλαμβάνετε τον όρκο που σας λέει ο δικαστής: Στο “Ορκίζομαι να είπω την αλήθεια…”, θα απαντάτε “…ίζομαι”. Ο δικαστής λέει 50 φορές την ημέρα τον όρκο και δεν θα σας παρεξηγήσει αν δεν ξέρετε τα λόγια.

Μην μακρηγορείτε. “Είχα φύγει πρωί στις 9. Οχι, μάλλον 9 και μισή. Οχι, 9 ήταν τελικά. Τέλος πάντων, πρωί…”.

Στην κλήση για απολογία, απαντήστε με το αλάθητο. Να λέτε μόνο: “Δεν το είδα”. Έστω και αν η κλήση είναι για κράνος!

5) ΣΤΟ ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΟ
Ολοι οι βενζινάδες είναι βαρώνοι που ξεπέσανε. Τους έχει μείνει λοιπόν η συνήθεια να μην συναλλάσονται σε κέρματα. Στο βενζινάδικο πρέπει να υπολογίσεις πόση ακριβώς βενζίνη παίρνει το τεπόζιτο και να ζητήσεις την ποσότητα υπολογισμένη σε κατοστάρικα. Αν κάνετε λάθος, τα αποτελέσματα είναι επώδυνα.

Το τρένο σταματάει, ο βενζινάς ΠΟΤΕ. Αν πείτε λοιπόν βάλε 700 και το τεπόζιτο παίρνει 630, θα έχετε 630 στο τεπόζιτο και 70 στα αρχ… σας. Πάρτε αμέσως το μπουγέλο με το νερό για τα τζάμια και αδειάστε το στο παντελόνι σας. Αν έχετε ιδιαίτερα ευαίσθητα γεννητικά όργανα, πάρτε το σφουγγάρι και τριφτείτε προσεκτικά. Μετά ξεβγάζετε με το νερό και στεγνώνετε με τον αέρα. Για τις μοτοσικλετίστριες δεν ξέρω ακριβώς, αλλά υποθέτω κάτι αντίστοιχο.

Ο βενζινάς αρέσκεται στα μεγάλα νούμερα. Σιχαίνεται τα παπιά. Αν είναι διανυκτερεύον βενζινάδικο και πάτε με παπί, μια αρχοντική φράση για να σας σεβαστεί και να τον σηκώσετε από την θέση του είναι: “Βάλε εκατό στο παπί και ρίξε και 900 στο βόθρο”. Εντυπωσιάζει πάντα.

Ο τελευταίος βενζινάς που φούσκωνε λάστιχα μοτοσικλέτας, πέθανε πριν απο 15 χρόνια. Μπορείτε όμως να ζητάτε να σας καθαρίζουν την ζελατίνα του κράνους.

6) ΣΤΟ ΚΑΤ  (ή σε άλλο νοσοκομείο)
Αν παρ’ ελπίδα βρεθείτε στο νοσοκομείο, προσπαθήστε να κρύψετε τους λόγους του ατυχήματος ή αν σας καταλάβουν, εκδηλώστε απεριόριστη μεταμέλεια.

Στους γιατρούς που το ξέρουν, λέτε: “Ανάθεμα και αν το ξανακαβαλήσω. Εβαλα αγγελία να το πουλήσω όσο - όσο. Δεν με νοιάζει που έσπασα το πόδι μου. Αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι απο την βλακεία μου, σας απασχολώ και δεν μπορείτε να μιλήσετε με την ησυχία σας για τις υπερωρίες των εφημεριών. Μακριά γιατρέ μου, αυτοί οι διάολοι. Να, έβγαλα και κάρτα λεωφορείου απεριορίστων διαδρομών”.

Στις μάνες των άλλων τραυματιών, ψεύδεστε: “Είχα πάρει άδεια και πήγα με την μάνα μου στο χωριό να μαζέψουμε ελιές. Βοηθάγανε και κάτι μαύροι και ένας μαύρος, με πέτυχε στο πόδι με την βέργα και μου το ‘σπασε”. Η φράση είναι ιδανική γιατί υποδηλώνει ότι είστε από χωριό, τραπεζικός, αγαπάτε την μάνα σας, έχετε κτήματα με ελιές και θεωρείτε τους μαύρους βλάκες. Οι μάνες εκτιμούν όλες τις ανωτέρω ιδιότητες και μπορείετε να κονομήσετε συμπυκνωμένη πορτοκαλάδα ΗΒΗ στο τσάμπα.

Σε άλλους τραυματίες μοτοσικλετιστές αποκαλύπτετε, φυσικά, την αλήθεια αλλά δηλώνετε ότι τρακάρατε επειδή “μ’ έκλεισε ένα μαλ…. ΙΧής” ή γιατί “έπεσα σε πετρέλαια”. Ως γνωστόν, κανένας μοτοσικλετιστής δεν τραυματίζεται από δική του υπαιτιότητα και όλοι ξέρουμε για τους εγκληματίες των υπουργείων που βάζουν μπαριέρες στην άκρη των δρόμων αντί μπάλες σανό, όπως βλέπουμε στο παγκόσμιο.

7) ΣTO TMHMA ANTAΛΛAKTIKΩΝ
…… Τον βρήκε η Αυγή
Και αυτός με ίδια ρούχα
να περιμένει για τσιμούχα (Λαϊκό)
Θα έχετε και σεις συναντήσει αξιολύπητα πλάσματα που μετά από χρόνια αναμονής στο τμήμα ανταλλακτικών, πηγαινοέρχονται πάνω - κάτω σαν ισοβίτες, μουρμουρίζοντας στον εαυτό τους: “Τι ήθελα; Ντίζα κοντέρ ή ντίζα συμπλέκτη; Τι ήθελα; Ντίζα κοντέρ ή….” Αν δεν θέλετε να καταλήξετε έτσι, διαβάστε τα παρακάτω.

Στο τμήμα ανταλλακτικών δεν μιλάς. Παρουσιάζεσαι. “Mallaguti Sterjio του 81, τακάκια μπροστινά, κάτω φλάντζα”. Δυνατά και ευκρινώς. Σαν άντρας, ρε, όχι σαν αδελφή. Είσαι κάτοχος Mallaguti Sterjio. Περίμενε τώρα στην ημιανάπαυση. Ο πωλητής δεν σηκώνει τα μάτια αλλά λέει: “9223-Α-01-4 και Β245-44-3. Για να δούμε…” Αν ξέρετε τους κωδικούς, μην τους λέτε. του τρώτε την ατάκα και τσαντίζεται.

Οι πιθανότητες να τα έχει, είναι ελάχιστες. Συνήθως τα ανταλλακτικά βρίσκονται πάνω στο ιστιοφόρο San Marco, που πάει, όμως πρώτα στην Γη του Πυρός να ξεφορτώσει πυροσβεστήρες. Αλλιώς βρίσκονται στο τελωνείο Αρτας αλλά ο τελώνης ξεγκαστρώνει την φοράδα.

Ο λόγος που πάτε στο τμήμα ανταλλακτικών είναι εθιμοτυπικός. Σε περίπτωση που υπάρχουν, μην ανησυχείτε, έγινε λάθος. Οι πιθανότητες είναι: 80%, δεν είναι από το Sterjio που είναι μονοκύλινδρο και με ντίζα 80 εκ. αλλά από το Fiorito Tourista του ‘82, που είναι εξακύλινδρο και με ντίζα 2 μέτρων. Κατά 20%, θα είναι από το Sterjio του ‘81 που είχε το ίδιο μοτέρ με το Fiorito του ‘82.

Πριν απο τρία χρόνια, κάποιος είχε βρει μια φλάντζα που του έκανε. Την έχασε στο δρόμο μαζί με το πορτοφόλι του και όλα του τα χαρτιά!

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

Σας μιλάει ποτέ η μάνα σας για το Ariel που “τώρα βγήκε σε υγρό και εξαφανίζει ακόμη και τα κουμπιά;” Η γυναίκα ξέρει ότι το θέμα, σας αφήνει παγερά αδιάφορο. Εσείς γιατί πρέπει να της εξηγήσετε ότι το Porduti του ‘89 έχει δυό ίππους ψηλά, χωρίς να χάσει την ροπή του χαμηλά; Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι την ενδιαφέρουν οι επιδόσεις του Produtti; Στην οικογένεια, δεν μιλάνε για μοτοσικλέτες αλλά για τηλεόραση.

Pordutti έχουμε του 86, ‘87, ‘88, ‘89 και του ‘90, καλά να ‘μαστε και βάλε. Η μάνα σας είναι μοντέλο του ‘36, με δεύτερο ρεκτιφιέ και βάλε, μην την παραζορίζετε γιατί “μάνα είναι μονο μία”.

Πηγή : Πανούτσου, Από το ΜΟΤΟ, τεύχος 48, Δεκέμβριος 1989